Μήπως ήρθε η ώρα να γράψεις τη δική σου ιστορία;

Δευτέρα, 23 Απριλίου 2018

"Η σιωπή μας (ο πιο ξεκάθαρος διάλογος μας)" της Αγγελικής Σαραφίδου


Εκείνος μπαίνει βιαστικά μέσα στο σπίτι γιατί είχε αργήσει. Δεν ήταν η πρώτη φορά. Εκείνη καθόταν στο τραπέζι της κουζίνας, πίνοντας τον καφέ της περιμένοντας τον. Κατάλαβε από το βλέμμα του ότι αυτό που φοβόταν είναι αλήθεια, εδώ και πέντε μήνες είχε καταλάβει αλλά αρνιόταν να το παραδεχτεί. Το βλέμμα της ενοχής του, της είπε όσα δεν ήθελε να ακούσει. Εκείνο το πρωινό τον είχε δει να κοιτάει μια άλλη κοπέλα έτσι όπως κοίταγε εκείνη τον παλιό καλό καιρό. 

Παρασκευή, 20 Απριλίου 2018

"Μέσα σου" της Ευαγγελίας Θεοδωρίδου - Μέρος β

Όσο πύκνωναν οι ομιλίες τόσο πιο δύσκολη γίνονταν η κίνηση του δωματίου. Έτσι όπως ήταν ακουμπισμένη πάνω του, ένιωσε ένα αδύναμο, ''απελπισμένο'' θα μπορούσε να πει χτύπημα. Και μετά ησυχία. Τίποτα. Ο μονότονος ήχος ενός μηχανήματος που σφύριζε εκεί έξω έστελνε άσχημα προμηνύματα. Από το σημείο που στέκονταν, το αυτί της έπιανε τις τελευταίες νότες ενός βαλς που έσβηνε, δίνοντας ένα δραματικό τόνο στη στιγμή.
«Οι ενδείξεις στο μόνιτορ δεν είναι καλές γιατρέ».

Πέμπτη, 19 Απριλίου 2018

"Μέσα σου" της Ευαγγελίας Θεοδωρίδου - Μέρος α

«ΦΟΒΑΣΑΙ;»
Το κεφάλι του έγερνε στο πλάι και ο νυχτερινός αέρας που έμπαινε από την ανοιχτή μπαλκονόπορτα ανακάτευε τα μαύρα του μαλλιά. Στα χέρια του κρατούσε ό,τι πολυτιμότερο είχε. Το κλειδί της καρδιάς του. Και το πρόσφερε σε εκείνη. Σε εκείνη, που έστεκε ακίνητη μπροστά του και τον κοίταζε με αυτά τα πελώρια, σα φεγγαρόπετρες, γαλάζια μάτια της. Η αγάπη της ήταν το πιο δυνατό όπλο. Αν είχε αυτήν, μπορούσε να νικήσει τα πάντα. Ακόμα και τον ίδιο το θάνατο. Αν φοβόταν; Μα πώς ήταν ποτέ δυνατόν να  φοβάται; Ήταν εκεί. Μαζί του. Και αυτό ήθελε μόνο. Στα χέρια του κρατούσε ένα μενταγιόν με ένα χρυσό κλειδί και μια καρδιά πάνω του. Το στόμα της ήταν στεγνό και τα χέρια της έτρεμαν όταν σήκωσε ψηλά τα μαλλιά της για να τον διευκολύνει. Δεν ήξερε να πει με σιγουριά αν ήταν η αλυσίδα που ακούμπησε στο λαιμό της ή τα δάχτυλά του πάνω στο γυμνό της δέρμα που έστειλαν χιλιάδες ηλεκτρικά κύματα σε όλο της το κορμί.
Ο αναστεναγμός που βγήκε από τα χείλη του μαρτυρούσε ότι το ένιωσε και αυτός.
«Μη με αφήσεις ποτέ!»
«Ποτέ».

Τρίτη, 17 Απριλίου 2018

"Η επίσκεψη" του Βασίλειου Δελή - Μέρος β

...Πήρε τη φωτογραφία στο χέρι του. Απεικόνιζε δεκαπέντε ανθρώπους όλων των ηλικιών συγκεντρωμένους μπροστά στο χωριό τους. Ήταν μπροστά από την ξύλινη είσοδο από όπου κρεμόταν μία ταμπέλα που έγραφε «Kuenko Kae». Ένα ερώτημα ζωγραφίστηκε στο πρόσωπό του στην προσπάθεια του να κατανοήσει το νόημα αυτής της χειρονομίας και να αφήσει το όνομα του χωριού να διεισδύσει στο μυαλό του σε μια προσπάθεια να ανακτήσει πιθανές, θαμμένες βαθιά, μνήμες. Πέρασαν αρκετές στιγμές και όλο το σκηνικό έδινε την εντύπωση ότι δεν ήταν πραγματικό, αλλά αποτυπωμένο σε μια ζωγραφιά. Η αμίλητη φιγούρα στεκόταν ακόμα με κατεβασμένα τα χέρια, κρατώντας τα μαχαίρια. Στην άλλη πλευρά του καναπέ, ένας άλλος άνθρωπος είχε χαμηλώσει το Κατάνα και κοιτούσε έντονα τη φωτογραφία. Και όλα αυτά λάμβαναν χώρα κάτω από αχνό φως και θρυμματισμένα γυαλιά.

Δευτέρα, 16 Απριλίου 2018

"Η επίσκεψη" του Βασίλειου Δελή - Μέρος α


Περπάτησε με μεγάλη αλαζονεία ανάμεσα στους τέσσερις φύλακες και στάθηκε μπροστά στην πόρτα. Η αναπνοή του είχε τη δυσοσμία του αλκοόλ και το αριστερό του χέρι κρατούσε το τρόπαιο ενός άδειου μπουκαλιού. Πληκτρολόγησε τον εξαψήφιο κωδικό και εισήλθε στο διαμέρισμά του. Έκλεισε με δύναμη την πόρτα πίσω του. Το δεξί του χέρι έψαξε στον τοίχο πίσω του και μετά από λίγο ένα αμυδρό φως έκανε το δωμάτιο πιο ορατό.

Παρασκευή, 13 Απριλίου 2018

"Σακούλα θέλετε παρακαλώ;" της Αφροδίτης Αλεξοπούλου


Στην Ελλάδα του σήμερα ο καθένας έχει να αντιμετωπίσει το δικό του γολγοθά και να ανταπεξέλθει επάξια αν θέλει να επιβιώσει. Εύρεση εργασίας, διαχείριση πενιχρών εισοδημάτων, απλήρωτοι λογαριασμοί, ενοίκια, φόροι, απομάκρυνση ανθρώπων μεταξύ τους, ηθική παρακμή και ο κατάλογος δεν έχει τέλος... Και όμως ο καθένας δίνει τον δικό του καθημερινό αγώνα επιβίωσης και όλοι πιστεύουμε ότι μπορούμε να τα καταφέρουμε. Πρέπει να τα καταφέρουμε.
Ο καθένας προσπαθεί να περιορίσει τα περιττά θέλοντας να ανταπεξέλθει στην οικονομική δυσπραγία του. Κομμένες οι καθημερινές διασκεδάσεις, οι συχνές αγορές ρούχων και καλλυντικών, οι εκδρομές και τα ταξίδια. Και πάλι το πορτοφόλι παραμένει άδειο ή το περιεχόμενο του περιορισμένο. Το μόνο που δεν μπορούμε να κόψουμε είναι το σούπερ μάρκετ.

Τρίτη, 3 Απριλίου 2018

Ευχές από την Tabula Rasa


Τώρα, περισσότερο παρά ποτέ, έχουμε την ανάγκη 
να αντλήσουμε δύναμη και να αγωνιστούμε.

H Tabula Rasa εύχεται ολόψυχα η απόδειξη της άνευ όρων αγάπης 
του Χριστού να γίνει πηγή δύναμης για εσάς. 
Να γίνει οδηγός σας για την ψυχική γαλήνη και την πνευματική καταξίωση.

Χρόνια Πολλά και Καλή Ανάσταση!

 Η σχολή θα είναι μαζι σας και πάλι από την Δευτέρα 16 Απριλίου.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...