Μήπως ήρθε η ώρα να γράψεις τη δική σου ιστορία;

Πέμπτη, 8 Δεκεμβρίου 2016

Δεύτερο παραμύθι από την Μάρω Παππά



Κυκλοφόρησε το δεύτερο παραμύθι της σπουδάστριας του εργαστηρίου δημιουργικής γραφής Tabula Rasa, Μάρως Παππά με τίτλο "Ζιζάν το ζωηρό ξωτικό".

Λίγα λόγια για το έργο:
Ο Ζιζάν είναι ένα πολύ ζωηρό ξωτικό του δάσους. Πειράζει συνέχεια τους φίλους του, τα ζώα.
Κάτι θα συμβεί, όμως, και ένα μαγικό χέρι θα ανατρέψει μια και καλή, την ζωή στο μαγεμένο δάσος. Άραγε θα μπορέσει ο Ζιζάν να βοηθήσει τους φίλους του;

Ο Ζιζάν, το ζωηρό ξωτικό είναι ένα διδακτικό παραμύθι για τα παιδιά της προσχολικής και πρώτης σχολικής ηλικίας. Διδάσκει για τον σεβασμό, την αγάπη και την έννοια της φιλίας.

Τετάρτη, 7 Δεκεμβρίου 2016

"Λαβύρινθος ψυχής" της Αθηνάς Ντόκα



Ονομάζομαι Ίρις, είμαι σαράντα χρονών, παντρεμένη με τον Άρη και με μια κόρη δέκα χρονών, την Ανδριάνα. Κάθομαι μόνη, οκλαδόν, στον αγαπημένο μου μπλε σκούρο καναπέ. Κρατώ μια κούπα ζεστό, αχνιστό καφέ και η αγαπημένη μου Παριζιάνικη τζαζ μουσική που ακούγεται από το ραδιόφωνο πλημμυρίζει το σαλόνι. Σκέφτομαι την μέχρι τώρα πορεία της ζωής μου. 

Τρίτη, 6 Δεκεμβρίου 2016

"Γράμμα στον 7χρονο εαυτό μου" της Δήμητρας Αθενάκη



Αγαπημένη μου Δήμητρα,

Μου ζήτησαν να σου γράψω στα πλαίσια μιας άσκησης λογοτεχνικής γραφής. Θέλω να γίνω συγγραφέας. Το όνειρό μου δεν είναι ίδιο με το δικό σου. Το δικό σου το εγκατέλειψες τόσο νωρίς! Ίσως και για αυτό το λόγο να δέχτηκα να σου γράψω τελικά. Μπορείς να μη συνεχίσεις το διάβασμα αν θέλεις, γιατί δεν ξέρω τι περισσότερο θα κερδίσεις εσύ διαβάζοντάς το. Εγώ όμως πρέπει να κάνω ότι λέει η δασκάλα μου, κι αυτό το καταλαβαίνεις, έτσι δεν είναι;

Δεν έχει περάσει πολύς καιρός από την απαγγελία του ποιήματος με τις 12 στροφές στην σκηνή του κινηματογράφου κατά τη σχολική εορτή της 28ης Οκτωβρίου 1973. Η μητέρα σου κεντούσε όλη νύχτα πάνω στην κόκκινη βελούδινη ποδιά χρυσές πούλιες και χάντρες, ώστε να είσαι ντυμένη στη γιορτή περήφανη ελληνοπούλα -βασίλισσα Αμαλία σε έλεγε. Ούτε ήξερες ποια ήταν αυτή η βασίλισσα και γελούσες κοιτάζοντας τα ρούχα που καμιά σχέση δεν είχαν με τα ρούχα που φορούσαν οι βασίλισσες των παραμυθιών, με την ελάχιστη εικονογράφηση, που είχες διαβάσει μέχρι τότε. Αλλά δεν θα της χαλούσες το χατίρι, τόσο κόπο έκανε για σένα. Δεν το συνήθιζε.

Σάββατο, 3 Δεκεμβρίου 2016

"Προδοσία" της Ελένης Μαρμαρίδου



Έκλεισα την πόρτα τόσο δυνατά πίσω μου, που νόμιζα πώς τραντάχτηκε όλο το σπίτι. Στα χέρια μου κρατούσα σφιχτά το τσαλακωμένο χαρτί, που ήταν η αιτία της συντριβής μου. Βγήκα στον δρόμο τρέχοντας, χωρίς να ξέρω που να πάω, μόνο να φύγω, όσο το δυνατόν γρηγορότερα, από το σπίτι και την μαμά μου, που η εικόνα της μου προκαλούσε αηδία και αποστροφή. Ο δροσερός αέρας, που χτυπούσε στο πρόσωπο καθάρισε για λίγο το μυαλό και ηρέμησε το κορμί που ταλανιζόταν από τις σκέψεις και το κλάμα. Η μυρωδιά του φρεσκοψημμένου καφέ, οδήγησε τα βήματα μου, στο καφενεδάκι της γωνίας, ενός μικρού στενού. Ένας ζεστός καφές, ήταν ότι έπρεπε. Βρήκα μια ήσυχη γωνιά και ξεδίπλωσα με τρεμάμενα χέρια το χαρτί.

Πέμπτη, 1 Δεκεμβρίου 2016

Καλλιτεχνικό Ημερολογίο, από την σπουδάστριά μας, Αθηνά Ντόκα



Για μία ακόμη χρονιά, 3η στη σειρά, το βιβλίο.net και οι εκδόσεις «Το βιβλίο» κυκλοφορούν το «καλλιτεχνικό ημερολόγιο 2017» που φέρνει σε έναν ιδιαίτερο διάλογο δημιουργούς από διάφορες μορφές Τέχνης.

103 λογοτέχνες, 34 εικαστικοί και φωτογράφοι συνδιαλέγονται μέσα στις εβδομάδες του χρόνου.

Το «καλλιτεχνικό ημερολόγιο» φέτος είναι αφιερωμένο στον Νίκο Καζαντζάκη, μια και το έτος 2017 είναι αφιερωμένο στον Παγκόσμιο Έλληνα.
 
Η σπουδάστρια του εργαστηρίου μας, Αθηνά Ντόκα, συμμετέχει στο συγκεκριμένο project με 9 φωτογραφικά έργα της.
Μπορείτε να κατεβάσετε δωρεάν το ημερολόγιο στον σύνδεσμο ΕΔΩ.
 

Τρίτη, 29 Νοεμβρίου 2016

"Φωτογραφία γάμου" της Μαίρης Κάντα



Έφυγες και με άφησες μαυροντυμένη και μόνη. Γιατί βιάστηκες να φύγεις; Δεν περίμενες να φύγουμε μαζί; Ξέχασες τι μου είχες υποσχεθεί; «Θα είμαι πάντα δίπλα σου για να μη φοβάσαι τίποτα» μου έλεγες συνέχεια. Μα τώρα φοβάμαι και δεν είσαι εδώ. Μόνο το άλμπουμ των φωτογραφιών υπάρχει για να μου θυμίζει την ύπαρξη σου. Από τότε που χάθηκες, ανοίγω συνέχεια αυτό το άλμπουμ. Παίρνω την φωτογραφία του γάμου μας και την αγκαλιάζω σφιχτά. Όπως έκανα και σε σένα και όλο μου έλεγες πως σε πονούσα. Μα έκανες λάθος. Η αγάπη δεν πονάει. Η απουσία μόνο πονάει.

Δευτέρα, 28 Νοεμβρίου 2016

"Η «ελληνοφρένεια» των μπουζουκιών!" της Αφένδρας Τσιάκα



Βράδυ Σαββάτου. Η επίσημη έξοδος του Ελληνα!

Διασχίζοντας την παραλιακή, τη Συγγρού, το κέντρο καταλαβαίνεις ότι οι περισσότεροι έχουν ένα προορισμό. Τα μπουζούκια. Δεν λέω νυχτερινά κέντρα, γιατί είναι κάτι πολύ γενικό και δεν χαρακτηρίζει την διασκέδαση αυτής της χώρας. Η λέξη «μπουζούκια» έχει αποθηκευτεί κατευθείαν στον σκληρό δίσκο του μυαλού μας και αρνούμαστε πεισματικά να την θυσιάσουμε σε νεοελληνικούς ορισμούς.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...