Μήπως ήρθε η ώρα να γράψεις τη δική σου ιστορία;

Παρασκευή, 17 Νοεμβρίου 2017

"Κικιρίκου" της Αθανασίας Αλεξανδρίδη



Κάποτε σε ένα μακρινό χωριό ζούσε σε ένα κοτέτσι ο Βασίλης. Ήταν ένας αγέρωχος κόκορας, όμως λίγο τεμπελάκος. Κάθε πρωί ενώ όλοι οι κόκορες του χωριού ξυπνούσαν και έβγαζαν μια εκπληκτική φωνή, ο Βασίλης συνέχιζε να χουζουρεύει στα μαλακά του άχυρα. Οι κότες μάταια προσπαθούσαν να τον ξυπνήσουν. Του έριχναν νερό στα μούτρα, τον τραβολογούσαν από τις πατούσες του, του πείραζαν το ράμφος, αλλά τίποτα. Όταν επιτέλους κατάφερνε και άνοιγε το ένα μάτι, έβρισκε ένα σωρό δικαιολογίες για να μη σηκωθεί.
«Όπου λαλούν πολλοί κοκόροι, αργεί να ξημερώσει» έλεγε μέσα από το ράμφος του και το πίστευε.

Πέμπτη, 16 Νοεμβρίου 2017

"Μαρίζα" της Ευτυχίας Χαλκιά



«Να ζήσεις Μαρίζα και χρόνια πολλά… χαμόγελο Μαρίζα μου», «Εντάξει παππού»… «Το κουδούνι, κάποιος να ανοίξει την πόρτα» «Πάω εγώ μαμά» «ποιος είναι Γιώργο;» «Μια ανθοδέσμη με 15 τριαντάφυλλα με κάρτα στη Μαρίζα μου με αγάπη, Μπαμπάς» «Καλά τώρα μας θυμήθηκε….» «Έλα Μαρίζα μου σβήσε τα κεράκια, έχουμε πάρτι σήμερα, θα χορέψουμε, θα τραγουδήσουμε… Φουυυ,  χρόνια πολλά Μαρίζα μου»  «Ευχαριστώ μαμά» «Αγάπη μου, σφιχτή αγκαλιά»  «Σ΄ αγαπώ παππού»…

Τετάρτη, 15 Νοεμβρίου 2017

"Το πρώτο μου φιλί" της Μαρίνας Πλουμπή



Κάθομαι στον καναπέ με μια ζεστή σοκολάτα χαζεύοντας μια εφηβική ταινία και πιάνω τον εαυτό μου να χαμογελάει. Θυμήθηκα εκείνο το Σαββατιάτικο απόγευμα που ήξερα ότι θα με πρωτοφιλήσουν. Αν και έχουν περάσει πάνω από 20 χρόνια θυμάμαι ακόμα και την ώρα.
18.10.

Τρίτη, 14 Νοεμβρίου 2017

"Συναισθηματικοί φόβοι" της Άννας Λαϊτσά



Ξύπνησα σε πανικό. Κάποιος μου είδε δέσει χέρια και πόδια. Κάποιος μου έκλεισε το στόμα με ταινία. Νιώθω πόνο και τρόμο, κάποιος με έχει απαγάγει. Ποιος είναι αυτός; Γιατί δε θυμάμαι τίποτα; Πού είμαι; Κοίταξα γύρω μου. Τίποτα απ’ όσα έβλεπα δε μου θύμιζαν κάτι γνώριμο. Αποκεφαλισμένα ζώα κρεμασμένα στον τοίχο. Σίδερα που εχουν αμπαρώσει παράθυρα και πόρτες. Προσπαθώ να ελευθερωθώ.

Δευτέρα, 13 Νοεμβρίου 2017

"Η δίαιτα της Δευτέρας" της Μαρίας Κονιάρη



Το μεγάλο δίπορτο ψυγείο ήταν ο «πρωταγωνιστής» στη ζωή του Τάκη και της Ρένας από την πρώτη μέρα του γάμου τους. Έμοιαζε να έχει τη δική του ζωή και ήταν αυτό που καθόριζε τα προγράμματα αλλά και αυτό που τα ακύρωνε.
Απ’ έξω είχε πρωτότυπα μαγνητάκια που έπαιζαν ένα σημαντικό ρόλο: Να συγκρατούν τα προγράμματα διαίτης που θα άρχιζαν και οι δύο από Δευτέρα… Αλλά κάτι συνέβαινε και το πρόγραμμα έπαιρνε αναβολή για την άλλη Δευτέρα. Κι έτσι περνούσαν οι εβδομάδες, οι μήνες τα χρόνια.  Αλλά κάποιο πρόγραμμα επαναστατικό κάποιου επιστήμονα του Χάρβαρντ ήταν εκεί να περιμένει τη Δευτέρα του δύο χιλιάδες ποτέ.

Παρασκευή, 10 Νοεμβρίου 2017

"Το διαμάντι του ωκεανού" της Ελευθερίας Παγιάτη



04 Απριλίου 2017, 18:20 τοπική ώρα, Χονγκ Κονγκ

«Το σπουργίτι πετάει»
Ο άντρας στην άλλη γραμμή του τηλεφώνου έπιασε από το μπράτσο τη γυναίκα που τον συνόδευε και κατευθύνθηκαν προς την είσοδο του μεγαλύτερου οίκου δημοπρασιών στον κόσμο.

Πέμπτη, 9 Νοεμβρίου 2017

"Το κομπινεζόν" της Μαρίας Κονιάρη


“Βγάλτε μία κόλα χαρτί και.........”
Ωχ διαγώνισμα πάλι και δεν έχω διαβάσει τίποτα...
“Βγάλτε μία κόλα χαρτί και γράψτε τι δουλειά κάνει ο πατέρας σας. Περιγράψτε τη δουλειά με δέκα λέξεις περίπου”
Τι παράξενο! Τι τη νοιάζει την κυρία Ελπινίκη τι δουλειά κάνει ο πατέρας μου; Αλλά ευτυχώς που δεν είναι διαγώνισμα. Έτσι κι αλλιώς κανένα παιδί δεν θα μπει σε δύσκολη θέση. Σε ένα τέτοιο ακριβό ιδιωτικό σχολείο όλοι οι μπαμπάδες έχουν “καλές δουλειές”. Ακόμα και αν αυτές οι δουλειές δεν ακούγονται τόσο καλά στο αυτί με την πρώτη.

Τετάρτη, 8 Νοεμβρίου 2017

"H γέφυρα των αγώνων μας" της Κωνσταντίνας Καντζιού



Ο Σταμάτης είχε προγραμματίσει το ραντεβού στη μία ακριβώς το βράδυ κάτω από τη γέφυρα. Πάντοτε εκεί ανέμενε, κρυμμένος στις σκιές, στο έρεβος της νύχτας, το οποίο μπορούσε να συγκαλύψει τη συναλλαγή. Καθώς περπατούσε προς το σημείο, ξεκινώντας από το σπίτι του, με τη δικαιολογία πως έβγαινε για έναν βραδινό περίπατο για το τελευταίο τσιγάρο, σκεφτόταν πως πια κανένας τους δεν έτρεχε κάτω από τη γέφυρα. Η γέφυρα των αγώνων τους.

Τρίτη, 7 Νοεμβρίου 2017

"Μια διαφορετική Χιονάτη" της Αγγελική Σαραφίδου



Μια φορά και ένα καιρό, μια πριγκίπισσά με όνομα Χιονάτη ζούσε σε ένα παλάτι με την μητριά της, η οποία ήταν πολύ κακιά όχι μόνο μαζί της αλλά με όλο το παλάτι. Κάθε μέρα ρωτούσε τον καθρέφτη της ποια είναι η πιο όμορφη σε όλη την χωρά και εκείνος της έδινε κάθε φορά την απάντηση που επιθυμούσε. Η μητριά της ήταν πολύ χαρούμενη που βρισκόταν στην πρώτη θέση πάντοτε, ώσπου μια μέρα ο καθρέφτης της είπε πως η πιο όμορφη γυναικά στην χωρά της είναι η Χιονάτη, εκείνη εκνευρίστηκε τόσο πολύ που της πηρέ την θέση που αποφάσισε πως ο μονός τρόπος για να ξαναγίνει η πιο όμορφη ήταν να πεθάνει η Χιονάτη. 

Δευτέρα, 6 Νοεμβρίου 2017

"Θαλασσοπόροι" της Ελένης Μπλιούμη



Ακόμη ένα χάραμα βρήκε τον καπετάν Ανδρέα στη βεράντα του σπιτιού του. Το βλέμμα του ήταν καρφωμένο στο ρόδινο φως του ήλιου που σε λίγο ξεπρόβαλλε. Ένα ξεχωριστό φως, διστακτικό στην αρχή εντονότερο καθώς περνούσε η ώρα, έβλεπε καθαρά στο βάθος της κοφτής γραμμής που ένωνε και χώριζε τον ουρανό με τη θάλασσα. Μία συμφωνία κίτρινου, κυανού και κοραλλί στον πυρωμένο δίσκο, ένα φως που συνοδευόταν με μηνύματα αισιοδοξίας και υπόσχεσης για τη νέα μέρα που ακολουθούσε.
Το πρωινό αεράκι χάιδευε το πρόσωπό του και οι σκέψεις του έτρεχαν στην μεγάλη του αγάπη που δεν ήταν άλλη από τη θάλασσα. Την έβλεπε να απλώνεται μπροστά του παιχνιδιάρα και γοητευτική σαν ένας υγρός γαλάζιος καθρέφτης. Προσπαθούσε να την αφουγκραστεί. Ήταν μία ανάγκη που έφτανε στα όρια της λαχτάρας, όπου το μυαλό, η ψυχή, το κορμί του σύσσωμα την αναζητούσαν. Η γυάλινη επιφάνειά της άλλοτε φιλόξενη και άλλοτε όχι, προκαλούσε τον καθένα να πάει κοντά της. 

Παρασκευή, 3 Νοεμβρίου 2017

"Ποιος Θυμάται την Αλκυόνη;" της Αντιγόνης Πόμμερ



Διαβάστε το νέο συγκινητικό κείμενο της καθηγήτριας δημιουργικής γραφής της σχολής Tabula Rasa, Αντιγόνης Πόμμερ, όπως δημοσιεύθηκε στη Huffington post. 

Κοντεύουν δυο μήνες από τότε. Ήταν ακόμα καλοκαίρι και μας στοίχισε. Λίγο τα μπάνια που έμειναν στη μέση, λίγο η οικονομική κρίση που ταιριάζει παντού, λίγο η ληξιπρόθεσμη ευαισθησία μας... όλα από λίγο.
10 Σεπτεμβρίου 2017. Σαλαμίνα. Πλοίο: Αγία Ζώνη.

Πέμπτη, 2 Νοεμβρίου 2017

"Δημιουργία του κόσμου - Ένας αλλιώτικος μύθος" της Αθανασίας Αλεξανδρίδη



Κάποτε σε ένα σκοτεινό βασίλειο ζούσε ένα μικρό πλάσμα. Αγαπημένη του ασχολία ήταν να παίζει με κάποιους βόλους. Μια μέρα, οι βόλοι έπεσαν από τα χέρια του και σκορπίστηκαν σε όλο το σύμπαν. Τότε, δημιουργήθηκε μια σπίθα, η οποία μπήκε μέσα σε ένα βόλο και έτσι έγινε ο Ήλιος. Όλοι οι βόλοι άρχισαν να αποκτούν χρώματα και το Χάος μετατράπηκε σε ένα πολύχρωμο σύμπαν με πολλούς στρογγυλούς βόλους. 

Τετάρτη, 1 Νοεμβρίου 2017

“Όταν ο φόβος και η αγάπη μιλάνε” της Μαρίνας Πλουμπή



Ηρέμησε Φίλιππε όνειρο ήταν, σκέφτηκε… πάλι το ίδιο...Ιδρωμένος από την ταραχή του ονείρου και νοιώθοντας ακόμα τη καρδιά του να χτυπάει σα τρελή κατευθύνθηκε στη κουζίνα να πιει λίγο νερό. Κρατώντας το ποτήρι κάτω από τη βρύση παρατήρησε το ζαρωμένο του χέρι. Ένοιωσε λύπηση και στεναχώρια, ποιος να ήθελε να κρατήσει πια αυτό το χέρι. Έχασε τη γυναίκα του, το σύντροφο του, που του κρατούσε το χέρι επί τριάντα επτά χρόνια. Ταξίδευαν οι αναμνήσεις στο μυαλό του κ ξαφνικά είδε πάλι αυτή την εικόνα. Ταράχτηκε, το κρύο νερό ξεχείλισε στο ποτήρι και το χέρι του πάγωσε. Το ποτήρι του γλίστρησε,  έπεσε στο νεροχύτη και ο θόρυβος έσπασε τη σιωπή της νύχτας.  Τον έχει στοιχειώσει αυτή η εικόνα, μέχρι και στα όνειρα του ερχόταν.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...